kendi değerlerimize kültürümüze ve inançlarımıza uygun bir medeniyet inşa etmek. içinde bulunuduğumuz medeniyet ile kültür ve inançlarımızın getirdiği gereklilikler arasında kan uyuşmazlığı var. bugün yaşadığımız problemlerin bir çoğunun ana kaynağı da bu. bizden olmayan bir medeniyete entegre olmaya çalışıyoruz. bu da beraberinde aksaklıkları getiriyor, eleştirdiğimiz bir çok arada kalmışlıkların yaşanmasına sebebiyet veriyor. sadettin öktem bayramları tatil gibi değerlendirenlerin eleştirilmesi hakkında bu insanlara farklı bir seçenek sunulmadığına 365 gün çalışan insanın eline geçen ilk fırsatı tatil olarak değerlendirmesinin normal olduğuna değinmişti ve bugün çalışma sistemimizden iş ahlakımıza, bindiğimiz arabaların dizaynından kullandığımız kavramlara kadar hayatımızdaki hemen herşeyin bize ait olmayan bir medeniyetin ürünü olduğunu söylemişti ki çok haklıydı. bugün zihin altyapılarımız bile bizim kültürümüze inançlarımıza ters kodlarla dolu. kendimize ait bir meseleyi bile batı diliyle tartışıyoruz. bize ait bir internet kültürümüz bile yok. batı bir şeyi icat ederken kendi kültürüne uygun olarak icat ediyor onu. biz o buluşu aldığımızda bunu kendi kültür kodlarımıza uydurma sorunu yaşıyoruz. aslında bu sorunu yaşamıyoruz çünkü onu öylece alıyoruz. bu da bize ait estetik anlayışın ve bize ait değerlerin yara almasına yol açıyor. bir medeniyet inşası dediğimiz şey yediğimiz yiyeceklerden yaptığımız binaların mimarisine, konuştuğumuz dilden evimizin dizaynına, trafikten çalışma şartlarına, sanattan edebiyata kadar her şeyin kendi inanç ve kültür anlayışımızla uyuşması demek. ve bunun yapılması elzem. aksi takdirde bugün yaşanılan problemler bir çığ gibi büyüyecek ve içinden çıkılması zor bir hale gelecektir.
Bugün Üstad Necip Fazıl'ın ölüm yıldönümü. Bu vesile ile üstadın hayatından iki küçük anektod aktarıp bu yazıyı okuyanlardan üstadın ruhu için birer fatiha istiyorum.
**************
Selma'ya ait bir hatıram sonra sonra beni yakacak hale geldi:
Büyük babamdan kıpkızıl bir lira çeyreği kopardığım bir gün, onu Selma'ya göstermiştim. Yavrucağın elinde ısırılmış, mini mini dişlerinin izini taşıyan bir elma vardı. Lira çeyreği o kadar hoşuna gitmişti ki, o ebediyen mahzun, yahut hüzün ebediyetiyle dolu gözlerini bana dikmişti de:
- Ağabey, demişti: bu elmayı sana vereyim de o parayı bana ver! Biraz ısırdım ama, ziyanı yok, değil mi?
Pırıltılı lira çeyreğini vermiş, fakat elmayı da almak gibi bir gaflete düşmüştüm.
Sonra sonra dövündüğümü hatırlıyorum.
- Ah, niçin lira çeyreğini verdim de, hafifçe ısırılmış elmayı kendinde bırakmadım? Niçin "O da senin olsun" diyemedim
Hayatımın ilk büyük vicdan azabı budur.
**************
Karpuz... Hayatımın en büyük hediyesi... Ramazandı. Oruçluydum. Tanıdığım bir tüccar iftar yemeğimi hergün evinden, hususî otomobiliyle gönderirdi. Ben de hapishane kapısının yanındaki ilk telörgüde yemeğimi beklerdim. Herkesin deliğine çekildiği o saatlerde bana izin verirlerdi. Yine böyle beklerken, bir gün ihtiyar bir adam telörgüye sokuldu. Üstü başı dökülen, amele kılıklı bir İhtiyar...
Kurşun Gazeli
Savaşa girdin kalbim bin yara aldı beni
Ne denli acı varsa aradı buldu beni
Seni bir bomba gibi taşımak bu göğüste
Bir Ebubekir kıldı bir Ömer kıldı beni
Kurmak bize düştü bu kalbi sökülmüş çağı
Buyruk en ağır yükün altına saldı beni
Atıldık kurşun gibi kentin alanlarına
Bir kaç put ve taş gördü birden irkildi beni
Parça parça bir yürek delik deşik bir bağır
Bir beş değil sevgili bin kurşun deldi beni
Bir de bakışlarındır kurşun gözlerin senin
Kılı kıpırdamadı el gördü geldi beni
Yine seni özlemek birikti bir dağ gibi
Ve yürüdü üstüme altına aldı beni
Bir katılık döşenmiş upuzun bulvarlara
Adım atar atmaz bir donma aldı beni
Böyle çıktım alana ve yürüdüm yürüdüm
Ne görebildi kimse ne anlayabildi beni
Ve put alanlarından geçtim İbrahim gibi
Bir savaş bildi beni bir eylem bildi beni
Osman Sarı
Eşref Ziya Terzi - Kurşun Gazeli
http://www.ribatfm.com.tr/arsiv.php?kat_id=84&ad=EZG%C4%B0LER